ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΓΚΑΝΙΑΡΗ – ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΠΝΙΑΣ

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΠΝΙΑΣ

πήρε το αλάτι το γύρισε στις μεγάλες τρύπες κι άρχισε να αλατίζει σ’ όλο το δωμάτιο

πάνω στο κρεβάτι και στο πάτωμα πάνω στο γραφείο στο πληκτρολόγιο ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων μέσα στα παπούτσια στα συρτάρια μου παντού

στο τέλος άδειασε το υπόλοιπο στα μαλλιά μου και το πέταξε στο πάτωμα προκλητικά με κοίταξε για δύο δευτερόλεπτα κι ύστερα γύρισε την πλάτη της κι έφυγε χωρίς να χτυπήσει την πόρτα πίσω της δυνατά ευτυχώς γιατί με το ζόρι κρατιόμουν να μην βάλω τα γέλια γιατί τ’ αλάτι ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών μου με γαργάλαγε και ήξερα ότι θα το μετάνιωνα

με το που θα ‘πεφτα στο κρεβάτι να κοιμηθώ               που γέλασα που δεν γέλασα δεν ξέρω

αναρωτήθηκα αν θέλω να δω τι άλλο θα δούνε τα μάτια μου παναγία μου

τίναξα το μαξιλάρι όσο μπορούσα   αποφάσισα καλύτερα να κοιμηθώ στον καναπέ σήμερα

Δείτε την αρχική δημοσίευση 342 επιπλέον λέξεις

DSC06295

γαλάζιες βαρκάδες

απόγευμα

για τον καφέ

στον Μπακαλώνη

Ο Μπακαλώνης και η Μπακαλώνενα (;)

δύο μπαμπάδες και δύο παιδιά αν θυμάμαι καλά.

από τη μία άκρη του χωριού ως την άλλη ξεκινούσαν

κάθε απόγευμα για δεκαπέντε μέρες

με το φουσκωτό να πιουν καφέ και λεμονάδα

στον Μπακαλώνη.

Φτάναν στο λιμανάκι (στο μπετό πάνω από τη θάλασσα)

δέναν

κατέβαιναν και πηγαίναν να διαλέξουν ληγμένο προϊόν

είχε και τσιπς και μπισκότα και απ’ όλα

ελπίζω πως είχε και λεμονάδα έψα, από δω και πέρα θα μου μάθω ότι γι’ αυτό την αγαπώ

δεν παίζαμε πολύ απαραίτητα

η μνήμη μου με απατά

πάντως είχε μία ρωγμή το τσιμέντο γεμισμένη νερό και οι μπάμπουρες κάνανε πάρτυ

εμείς έπρεπε να προσέχουμε

Ό,τι πιο γαλάζιο έχω ζήσει

οι βόλτες για παγωτό (;) στον Μπακαλώνη.

Ο Μπακαλώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή.

Η αυλή έμεινε κλειστή, θεματοφύλακας της παιδικής μας ηλικίας.

Ένα μουσείο που δεν ξέρεις πώς να επισκεφτείς

χώρος που δεν ξέρεις πώς να εκτοπίσεις

ανοικειοποίητος, άθικτος

ο επανορισμός σου μέσα του, με μια καινούργια εμπειρία

μιας και η παλιά, η δικιά σου η παλιά

δεν διαδραματίστικε εκεί,

αλλά στα λημέρια της παιδικής σου ηλικίας.

DSC06296

έλα να κάνουμε drifting*

δεν είμαι αμήχανα. έχω μια διάθεση πολύ μπλε. δώσε μου λίγο χρόνο. θα το πάρει ο αέρας. θέλω να είμαι μόνη. μείνε εκεί εσύ.σκάσε [μην σκας, θα φτάσω εκεί]. δεν μπορώ να ηρεμήσω [ντάξει τ’ αγκαλιάζω και ηρεμώ]. άσε με να θυμώνω. είναι μααααααανΙα. είναι η μανία.

*»Jackson Pollock’s explosion of drips filled his canvasses with energy and passion, and while the paint appeared to be applied randomly, he usually had a very clear idea of what he was looking for.»

στην Κατερίνα

Kατερίνα είναι αστειο είναι αστείο είναι τόσο αστείο πως όλα όλα αυτά μπορώ να στα απευθύνω και να στα εννοώ