Θα ήθελα να ζωγραφίσω ένα μπουρδελένιο δωμάτιο να βάλω μέσα τον γέρο και την Ντελγαδίνα. Θα ήθελα να βαρέσω τις νότες του Κ.Βήτα στο πιάνο και τον πορτοκαλί ηλεκτρικό του ήχο να τον πετάξω σ’ ένα μπλε φόντο. Θα ήθελα να τραγουδήσω το the mother we share. Να κάνω freestyle χωρίς να καταφέρω να κρύψω τίποτα. Θα ήθελα να μπορώ να σε χαστουκίζω χωρίς να είναι κακό αυτό. Είμαι γενναιόδωρη γιατί είμαι τσιγκούνα, και ευγενική γιατί είμαι αγενής.

Μα πιο πολύ απ’ όλα θαθελα να κλειστούμε σε μια αίθουσα χορού με μαλακό πάτωμα. Να δέσουμε τα χέρια μας στους γοφούς μας και να καλύψουμε το πρόσωπό μας με πανί. Να κλείσουμε τα μάτια μας. Και να κυλιστούμε στο πάτωμα με ή χωρίς μουσική. Να προσπαθώ να σε νιώσω με όλο μου το σώμα. Με πατούσες τυλιγμένες. Και κάπως έτσι να προσεγγίσουμε αυτό που νιώθεις με κάποιον κάπου κάποιες φορές -όταν έχεις τη άνεση της αφής- και τον αγκαλιάζεις και νιώθεις κάτι προς την ένωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s