STILL LIFE

 

 

 

πώς απ’ το σκύψιμο στη γη, ξαπλώνεις πάνω της και κοιτάς ψηλά.

πώς με το φτυάρι σου σκάβεις τη γη με κόπο, και μετά με αυτό το ίδιο φτυάρι πειράζεις το στερέωμα.

Το άυλο σιωπηλό στερέωμα – η βαριά πέτρα που σκάει στο πάτωμα.

o κώλος (θεϊκός μεν) και πάνω του μια γυναίκα – οπτασία.

η γυναίκα οπτασία. ο άντρας που την κουβαλάει. ο άντρας που της ανεμίζει το φόρεμα. και μάλλον τελικά ο άντρας που την πλάθει καθώς την κοιτάει.

ο τοίχος – κρεβάτι. η πόλη το σπίτι μας;

η καρέκλα που φεύγει κι ο άνθρωπος που παραμένει καθιστός. η ύλη που γνωρίζει τόσο ώστε να μην καταρρέει από την απουσία της.

το υλικό που γίνεται άυλο – το άυλο που προσεγγίζεις μετά το υλικό. ένα συνονθύλευμα υλικού και άυλου ή μια κατάργηση των ορίων τους;

και μέσα σε αυτόν τον αγώνα του ανθρώπου για να καταλάβει, ένα καθημερινό γεύμα. σύμβολο της κανονικότητας μέσα στην οποία ο άνθρωπος πασχίζει να μάθει τον κόσμο.

η μοναδικότητα και η οικουμενικότητα του αγώνα μας.

still life (ποιος έχασε τους σελιδοδείκτες του;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s