ξεχάστηκες

τρέχουμε να ξεφύγουμε από τη ματαιότητά μας.

Διαβάζουμε ταξιδευουμε γοητευομαστε ξαναδιαβάζουμε σπουδάζουμε πετυχαίνουμε αποτυγχάνουμε διαφιλονικούμε

Όμως μας φαίνεται μάταιη η ύπαρξή μας γιατί μια μέρα θα πεθάνουμε. (υποθέτω σε αυτό το σημείο πως στο τέλος μας έγκειται η ματαιότητα της ύπαρξής μας, έτσι όπως εμείς την ορίζουμε)

Είναι λοιπόν η ικανότητα του ανθρώπου να καταλαβαίνει πως μια μέρα θα πεθάνει και ακόμα περισσότερο η αντίληψη της ύπαρξης ως μάταιης ακριβώς λόγω του προκαθορισμένου τέλους. Όπως και η ανικανότητα να αποδεχθεί πως δεν υπάρχει νόημα – όπως αυτός ορίζει το νόημα μέσα από την σύνδεσή του με την ατέρμονη διάρκεια.
Όλα τα απότοκα της διάνοιας μας, όλα αυτά στα οποία επιδιδόμαστε είναι γεννήματα της ίδιας της ουσίας της διάνοιας μας. Της ανάγκης μας να ξεφύγουμε από το πεπρωμένο μας.

Κι όταν σου λέω ότι θέλω να γίνω κάτι για να νιώθω καλά και μου λες “αν είναι να το κάνεις γι αυτό, μην το κάνεις”, είσαι αφελής. Γιατί κι εσύ γι αυτό το κάνεις. Τρέχουμε να ξεφύγουμε από τη ματαιότητα μας.

(Και βέβαια πιστεύω στη γνώση).

Γι αυτό λοιπόν μην αναρωτιέσαι γιατί όταν έρχεσαι σε οργασμό λέμε πως «τελειώνεις». Και μην αναρωτιέσαι γιατί θες να τελειώνεις συνέχεια.
Γιατί είναι σαν κάποιος άλλος να αποφάσισε για μας πριν από μας ποιο είναι το (μη) νόημα της ύπαρξής μας. Όσο κι αν εμείς πασχίζουμε να είναι άλλο από αυτό της αναπαραγωγής. Και κάπως έτσι φτιάχνουμε «νοήματα» για την μη ύπαρξη «νοήματος». Μοιραία.

Advertisements

Πραγματικότητα 25/6/2014

Η πραγματικότητα δεν υπάρχει έξω από την αντίληψή μας. Η πραγματικότητα δεν υπάρχει αν δεν την αντιλαμβανόμαστε.

Το τραπέζι δεν είναι πράσινο αν δεν το βλέπεις;

Όχι το τραπέζι δεν είναι πράσινο αξιωματικά. Δεν είναι πράσινο έτσι κι αλλιώς. Είναι πράσινο επειδή ο ανθρώπινος αμφιβληστροειδής έτσι βλέπει τις ακτίνες φωτός που φτάνουν σε αυτόν από το τραπέζι. (φυσικά κάλλιστα θα μπορούσε το πράσινο να λέγεται κόκκινο αλλά μιλάω για κάτι ακόμα πιο θεμελιώδες*)

Αν δεν δεις μια κολώνα, αν δεν την αντιληφθείς δηλαδή δεν θα πέσεις πάνω της; Θα πέσεις. Άρα υπάρχει και χωρίς τη δική σου αντίληψη. Ναι αλλά δεν ήταν πραγματική μέχρι να την αντιληφθείς.

Αν πεις σε κάποιον «πεινάω» και δεν μιλάει ελληνικά, για εκείνον δεν πεινάς. Ή τουλάχιστον δεν ξέρει ότι πεινάς. Αυτό δεν πάει να πει ότι δεν πεινάς. Αλλά στη δική του πραγματικότητα δεν πεινάς. Η πραγματικότητα σας διαφέρει.

Άρα υπάρχει η ύλη (της κολώνας για παράδειγμα) η ανάγκη για φαγητό. Υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία είναι αδιαμφισβήτητα. Υπάρχουν έξω από εμάς, Όμως κάποτε δεν τα αντιλαμβανόμαστε γι αυτό δεν είναι απαραίτητα μέρος της πραγματικότητάς μας.

ανάγκες – παραγωγικές δυνάμεις -παραγωγικές σχέσεις

Και πάντως εάν υπάρχουν κάποια πολύ πρωτογενή δεδομένα οποιαδήποτε συνέχεια τους εμπεριέχει νοηματοδότηση. Η πραγματικότητα είναι το γεγονός της ύπαρξης αλλά είναι το γεγονός της ύπαρξης νοηματοδοτημένο. Μέσα από τα εργαλεία που διαθέτει ο καθένας (αξίες-ιδεολογία) επιλέγει τι εμπίπτει της πραγματικότητάς του αφενός και αφετέρου πώς εντάσσεται σε αυτή το ό,τι εμπίπτει.

Άρα η πραγματικότητα είναι ένα ζήτημα αντίληψης. Και αν είναι διαφορετική – περισσότερο ή λιγότερο για τον καθένας μας – υπάρχουν επίπεδα αντίληψης, που μπορούν να διαφέρουν πολύ ή λίγο. Τόσο πολύ όμως που να οικοδομούν άλλον κόσμο για τον καθένα μας ενίοτε. Για ποιο λόγο τα επίπεδα αντίληψης που δεν είναι νηφάλια, αυτά τα επίπεδα στα οποία δεν μπορείς να κινηθείς χωρίς την επήρεια ουσιών δεν είναι πραγματικά; Είναι εξίσου πραγματικά και εξίσου μη πραγματικά όσο και τα άλλα. Απλώς κανένα επίπεδο αντίληψης, καμία λοιπόν πραγματικότητα δεν μπορεί να παραβλέψει κάποια δεδομένα της ύπαρξης, τα οποία πάντως κινούν ότι έπεται αυτών. Κινούν τη νοηματοδοτημένη μας ύπαρξη, δηλαδή την πραγματικότητα.

(Είναι μία λέξη που δηλώνει μία κατάσταση????)

Πάλι καλά που χωρίζεται ο χρόνος σε μέρες
και μπορούμε να ελπίζουμε ότι η θλίψη μας από αύριο θα φύγει.
Να λέμε «πώς είσαι σήμερα;»
Να φτιάχνουμε ημερήσιο πρόγραμμα.

Πάλι καλά που έρχεται και φεύγει ο ήλιος
και μπορούμε τα βράδια να θέλουμε κάποιον
και τα πρωινά να είμαστε κάποιοι.

Να μοιράζουμε τις ώρες μας με τους ανθρώπους.

Να ελπίζω πως μια μέρα θα με σώσεις

πως ένα βράδυ θα έρθω εκεί και θα αγκαλιαστούμε όπως παλιά

πως δεν θα χρειαστεί να πνίξω τη θλίψη μου.

κόμπλεξ;

μου τη σπάει που ενώ συνεχώς σκέφτομαι ότι ζούμε μέσα σε ένα ορισμένο σύστημα το οποίο πρέπει να αμφισβητούμε, εγώ πιο πολύ από άλλους που δεν το σκέφτονται συνέχεια, έχω ανάγκη να ανταποκρίνομαι στις αξίες και τις απαιτήσεις του για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου. κόμπλεξ