ξεχάστηκες

τρέχουμε να ξεφύγουμε από τη ματαιότητά μας.

Διαβάζουμε ταξιδευουμε γοητευομαστε ξαναδιαβάζουμε σπουδάζουμε πετυχαίνουμε αποτυγχάνουμε διαφιλονικούμε

Όμως μας φαίνεται μάταιη η ύπαρξή μας γιατί μια μέρα θα πεθάνουμε. (υποθέτω σε αυτό το σημείο πως στο τέλος μας έγκειται η ματαιότητα της ύπαρξής μας, έτσι όπως εμείς την ορίζουμε)

Είναι λοιπόν η ικανότητα του ανθρώπου να καταλαβαίνει πως μια μέρα θα πεθάνει και ακόμα περισσότερο η αντίληψη της ύπαρξης ως μάταιης ακριβώς λόγω του προκαθορισμένου τέλους. Όπως και η ανικανότητα να αποδεχθεί πως δεν υπάρχει νόημα – όπως αυτός ορίζει το νόημα μέσα από την σύνδεσή του με την ατέρμονη διάρκεια.
Όλα τα απότοκα της διάνοιας μας, όλα αυτά στα οποία επιδιδόμαστε είναι γεννήματα της ίδιας της ουσίας της διάνοιας μας. Της ανάγκης μας να ξεφύγουμε από το πεπρωμένο μας.

Κι όταν σου λέω ότι θέλω να γίνω κάτι για να νιώθω καλά και μου λες “αν είναι να το κάνεις γι αυτό, μην το κάνεις”, είσαι αφελής. Γιατί κι εσύ γι αυτό το κάνεις. Τρέχουμε να ξεφύγουμε από τη ματαιότητα μας.

(Και βέβαια πιστεύω στη γνώση).

Γι αυτό λοιπόν μην αναρωτιέσαι γιατί όταν έρχεσαι σε οργασμό λέμε πως «τελειώνεις». Και μην αναρωτιέσαι γιατί θες να τελειώνεις συνέχεια.
Γιατί είναι σαν κάποιος άλλος να αποφάσισε για μας πριν από μας ποιο είναι το (μη) νόημα της ύπαρξής μας. Όσο κι αν εμείς πασχίζουμε να είναι άλλο από αυτό της αναπαραγωγής. Και κάπως έτσι φτιάχνουμε «νοήματα» για την μη ύπαρξη «νοήματος». Μοιραία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s