Είναι ένα μέρος στα όνειρά μου που το τοποθετώ στην Τήνο. Κάθε τόσο με κάποιον σε κάποιο όνειρο πάω εκεί. Σήμερα το λέγανε κανάρια. Είναι μια μακρινή παραλία προσιτή μόνο από απόκρημνο δρόμο, θάλασσα με τιρκουάζ νερά, ρηχή, στενή και περπατάς πολύ για να φτάσεις σ’ ενα μπαρ μες στο νερό. Δεν ξέρω τι ενυπάρχει για μένα σ’ αυτήν την φανταστική παραλία. Τι συμβολίζει και γιατί την βλέπω. Τι επενδύω με αυτήν.

Ξέρω όμως ότι όταν εσύ σταματήσεις να συμβολίζεις για μένα, όταν σταματήσω να φυτεύω κομμάτια του εαυτού μου σε σένα περιμένοντας να μου τα μεγαλώσεις, τότε θα ναι όλα μια ευθεία γραμμή. Κι ας είναι όλα μια ευθεία γραμμή. Τουλάχιστον καταλαβαίνω πως είμαι μόνη μου. Αν και πόσο έτσι κι αλλιώς θα συνέχιζε κανείς να το κάνει αυτό σε κάποιον που δεν το κάνει κι αυτός; Η αδυναμία θέλει πάρε δώσε, μια διελκινστίδα . Μα φοβάμαι πως η δύναμη δεν θέλει τίποτα. Κι εγώ χρειάζομαι λίγο καρκίνο. Λίγο όχι πολύ.

 Δεν είμαι ίσως έτοιμη για μια ευθεία γραμμή.

Advertisements