είναι οι έντονες συζητήσεις μετά την άφιξη του ενός. είναι οι ενημερωτικές κραυγές «ελένη το φαγητό είναι στον κώλο σου». είναι το ροχαλητό κάποιου που δεν θέλω να ακούω. ο ανεπιθύμητος συγκάτοικος.είναι όλα αυτά που με κάνουν να φεύγω από εδώ μέσα. ο καταναγκασμός του σχολείου πρώτα και μετά του φοιτητή. και κοίτα μαλάκα πόσο γαμάνε τώρα όλοι οι κακοί μαθητές. καθυστερημένες υπάρξεις που νόμισαν πως θα μπορέσουν να κάνουν έναν  συμβιβασμό. όπου δεν τίθεται θέμα επιβίωσης βλάκα να μην συμβιβάζεσαι. αφελή.

και με ρωτάω: ακόμα κι αν ήξερες ότι με αυτά τα βήματα θα γίνει το τάδε στο μέλλον, ακόμα αυτά τα βήματα θα ήθελες να κάνεις;

Advertisements

κι είπες εξυπνούλη ότι το πολύ πολύ να σε ερωτευόμουν, αν κάναμε μαζί λσντ

mn

θυμάμαι πόσο όμορφος είσαι όταν χύνεις. γιατι οταν χυνεις νιωθω οτι σε πινω. Θα θυμαμαι πόσο ωραία φασωνόμασταν που ήθελα να ακουμπάω τα χείλη σου. απλα μαρεσε να φασωνομαστε. και δεν μου συμβαινει συχνα απλα να φασωνομαι με καποιον. να φασωνομαι – οχι για να ακολουθησει σεξ- να φασωνομαι – χωρις απαραιτητα να “χανομαι”. να φασωνομαι για να φασωνομαι.

Θα θυμαμαι πόσο με είχες καυλώσει στην Αντιπαρο και πως μου κανες ό,τι ακριβώς ήθελα χωρίς καν να το ζητήσω! με χαστούκιζες και με εβριζες και οταν στο ειπα πως με επιασες  χωρις να σου δειξω τιποτα, μου ειπες οτι καταλαβαινεις τι θελει ο αλλος/τον αλλον. και ειμαι σιγουρη γ αυτο

θα θυμαμαι το μαλακο πουλι σου – οταν οι αλλοι απλα καυλωνουνε – γιατι δεν ηξερα πως να σε καυλώσω αφού δεν ήξερα πως να καυλωσω εγω.

θα θυμαμαι που σε κοιτουσα και μου αρεσες.

οτι σε θαυμαζα λιγο.

οτι σε πιστευω, οσο λιγο κι αν σε ξερω. γιατι μου ειπες μεσα σε ενα τεταρτο φασωματος “εσυ εισαι σε φαση μαζευω εμπειριες” και σου απαντησα “φανταζομαι δεν χρειαζεται να σου πω οτι δεν εχω τελειωσει”, “σιγα μην ειχες τελειώσει”. γιατι μου ειπες “υπαρχει ενα ολοκληρο σωμα εδωπερα που δεν το χεις αγγιξει καν, αλλα έκανες focus κατευθειαν στον πουτσο”. γιατι μου ειπες “πρωτα θα μου τον καυλωσεις και μετα θα του φερθεις αγρια”

και το οτι ξεψηθηκες θα λεγα οτι δεν με πειραξε, αν δεν κοιτουσα γυρω μου  οποτε παω εξαρχεια.

δεν με ενοιαξε στην αντιπαρο που την επεφτες σε ολες και εγω απλα ημουν αυτη που σου κατσα (πρώτη). κι οποιοι μου το σημειωσαν αυτο, ηταν ηλιθιοι. παρολα αυτα ακουγοντας το, ηταν σαν να σπαει καποιο illusion μου.

ηταν αξιολατρευτο και ιδιοφυές που ειπες την σερβιτορα “φαρφαλα μου”.

οταν κοιμοσουν στην αιωρα στην αντιπαρο το επομενο πρωί, ηθελα να ρθω να σε φιλησω στο λαιμο, κι αν ηξερα τοτε ποσο ωραιος εισαι, θα τοχα κανει.

μ αρεσε οταν ακουμπαγαμε στον παγκο της Ζωης και σου πα πως πιστευω πως εσυ θα με βοηθησεις να χυσω. Και μου ειπες “νταξει υπαρχουν κι αλλοι ανθρωποι”. Ναι οκ, εσυ με καταλαβες ομως.

ειπες οτι πρεπει

είπες ότι πρέπει να κάνουμε ένα πάρτυ μπροστά απ’ τους μπάτσους με στη βροχή με πολλά φασώματα. είπες ότι θα πρεπε να παίζουν πολλά φασώματα. και πως θα τους κάναμε να σιχτιρίζουν που έχουν βάρδια με στη βροχή. βιοπολιτική από τα κάτω μήπως λέγεται αυτό;

mn

θα θελα να μασταν εγώ κι εσύ στο μόλο στη Μηλίνα. να τρώγαμε φαρφάλες και να ήταν βράδυ. και να ήταν πολύ νόστιμες. να είχε αεράκι αλλά να μην κρυώναμε με μια ζακέταα. θα πίναμε λευκό δροσερό κρασί. και θα μου χαϊδευες που και που το χέρι πάνω στο τραπέζι. δεν θα καθόμασταν απέναντι αλλά δίπλα για να ακουμπάνε τα πόδια μας. αφού θα κάναμε ένα στην παραλία την σκοτεινή ακούγοντας προπέλες από βάρκες που περνούν θα σηκωνόμασταν και θα πηγαίναμε για ύπνο. σε δροσερά άσπρα σεντόνια γυμνοί και ιδρωμένοι θα αποκοιμιόμασταν. θα σου χαϊδευα τον σβέρκο όπως χθες για να σε πάρει ο ύπνος και θα νιωθα το τίναγμα σου.